Güvercin Dede

Güvercin sürülerini civarında sürükleyip gelen bu ihtiyara “Güvercin Dede” deyiveriyorum. Ayağının dibine yanaşan sarı kediye nasırlı, yorgun avuçları ile su içiriyor. Yola yakın balkonunda kışa hazırlık niyetine mor çiçekli, boğazı düğümlü çoraplar ören komşusuna selam veriyor. Adımları öyle yavaş ki sanki toprakla tanışıyor, konuşuyor. Burnunun üzerinde camı kalın okuma gözlükleri… Parlak yüzlü çocuklar ip atlıyor koca çınarın gölgesinde ve cırcır böceklerinin kâh yükselen kâh azalan sesini işitebiliyorum. Güvercin Dede bizim mahalleye ilk gelmek istediğinde “boş ev yok” demek yerine su dolu bir tas uzatmışlar ona. Gülümseyerek yerden aldığı kuru bir yaprağı bırakmış tasın üzerine. Yaprak tek damla taşırmamış. Bir onur mücadelesi verir yaprak. Rüzgâr savurur, güneş yakar, meyveler biner boynuna... Yaprak zayıflar, güçten düşer, sararıp solar sonunda. Kimseler sormaz hâlini. Derken toprağa savrulur, hafiflemiştir. İşte Güvercin Dede o yaprak gibi kimselere yük olmadan, kimselere ziyan vermeden yaşamış ve yaşlanmış bir adamdır. Yaprakları ve güvercinleri sevmenin iyilikle bir alakası olmalı!