Boşlukta Yürümek

Sanat sanat için değil, şunun bunun için de değil; inanç içindir. Yavuz Bahadıroğlu bu eserinde, sanatçının asıl başarısını, insanları ezeli ve ebedi Sanatkâra yaklaştırabildiği ölçüde bulduğunu savunuyor. Kitap, romanı görüşlerin, düşüncelerin bir kanaviçesi, fikirlerin kıyasıya vuruştuğu bir meydan olarak tanımlıyor. Bahadıroğlu'na göre romancı, bazen bu kanaviçe üstünde renkli ipliklerle fikirlerini ören bir nakkaş, bazen de kelimeleri mermi yaparak sürekli ateş açan bir savaşçı. Bu bakış açısında maksat açık: Hakka ve hakikate hizmet etmek. Kalem, burada sıradan bir araç değil, ilahi takdire mazhar olmuş bir emanet olarak görülüyor. Bu da yazma eylemine derin bir sorumluluk ve anlam yüklüyor. Eser, edebiyatın ancak iyiyi, doğruyu ve güzeli gösterdiği sürece muhterem bir miras olabileceğini savunuyor. Bu yaklaşım, sanatı estetik kaygılardan çok, ahlaki ve manevi bir sorumluluk olarak ele alıyor. Dört yüz otuz iki sayfalık bu eser, edebiyatı, sanatı ve yazarlığı inanç ekseninde yeniden düşünmek isteyen okurlar için derinlikli ve düşündürücü bir kaynak.